Rusowsky é unha das figuras máis singulares da nova escena pop e electrónica en España. Co seu estilo minimalista, voces procesadas e unha produción que combina delicadeza e experimentación, consolidouse como un artista de referencia entre o público máis novo. Temas como No me rijo, Luz ou Daisuki, xunto ao impacto do seu álbum DAISY, confirmaron un son propio e inconfundible que tamén destaca nos seus directos.

O artista actuará na Sala Capitol (Santiago de Compostela) os días 27 e 28 de febreiro de 2026, dentro da programación especial de Beatout Xtra con Son Estrella Galicia.

Baldur Brönnimann, director

Programa sorpresa

Coa participación do alumnado da EAEM

SARABELA TEATRO
ARTES ESCÉNICAS · TEATRO

Idade recomendada: a partir de 12 anos
Duración: 70 min
Lingua: galego

Unha noite, nun edificio de varios pisos nalgún lugar de Europa, as vidas de distintos personaxes crúzanse arredor dun restaurante de comida rápida tailandesa-chinesa-vietnamita chamado O Dragón de Ouro. Alí, un mozo chinés sofre unha intensa dor de moas mentres procura á súa irmá desaparecida, sen permiso de residencia.

Sobre o restaurante, un ancián soña con retroceder no tempo mentres a súa neta, embarazada, afronta a ruptura coa súa parella. No piso inferior, un home abandonado pola súa muller visita un amigo tendeiro, un personaxe enigmático que explota unha moza chinesa. Dúas azafatas cean no local; unha delas atopa unha moa na súa sopa.

Un mosaico de historias cruzadas que revela, con crudeza e ironía, as fendas da Europa contemporánea.

Tramoia · Anatomía dunha peza teatral  é un espazo de análise compartida dos procesos de creación escénica, impulsado polo Servizo de Mediación Cultural do Auditorio de Galicia.

Nesta sesión, que terá lugar apenas unha semana despois da estrea do novo espectáculo de Chévere, Ictus (anatomía de 'A derradeira leición do mestre' de Castelao), abordarase a peza cando aínda está viva, en movemento e en diálogo co público. A actividade propón diseccionar o proceso creativo: desde as primeiras intuicións e liñas de investigación ata as decisións finais de posta en escena.

Ao longo da conversa coa compañía, analizaranse tamén os materiais, ideas e camiños que quedaron fóra do resultado final, mais que foron fundamentais na construción do espectáculo. TRAMOIA permite así achegarse ao método de creación colectiva de Chévere, ás súas dinámicas de investigación e ás tensións entre proceso, contexto e resultado artístico.

Un espazo para comprender como se fai teatro hoxe e para seguir pensando a escena desde dentro.

Abián Díaz: Show Patético é un monólogo enérxico e sen filtros, onde o humorista fai rir ata facerche saír da sala por falta de aire. Con chistes inesperados e unha dobre tensión entre regresar ou non ao asento, aborda temas diversos mentres mantén unha intensidade cómica que provoca gargalladas constantes .

Do 5 de febreiro ao 1 de marzo, de xoves a domingo en servizo de almorzo e o martes de entroido.
Unha experiencia única nun comedor de 1730: croquetas, sopa de cocido, cacheira, lacón, jarrete de tenreira, chourizo, costela de porco, pataca, garavanzos e verdura. De sobremesa, filloa rechea de crema de queixo de O Cebreiro e mel, orellas e leite fritido. Inclúense augas, refrescos, cervexas, viño, café e infusións, así como licores galegos.
Prezo: 39 € por persoa.
Reservas en 981 581 634 ou en hotel@sanfranciscohm.com.

Santiago conta cunha ampla e diversa oferta gastronómica baseada nos mellores produtos galegos e na que se combinan a cociña tradicional e a nova cociña. Santiago (é) tapas, o concurso de tapas da cidade, é a oportunidade perfecta para descubrir a calidade da gastronomía da cidade, xa que permite coñecer en pequenas doses o abano de posibilidades que ofrece Compostela aos amantes do bo comer.

Organiza: Turismo de Santiago / Concello de Santiago. Co apoio de: Deputación de A Coruña.

+INFO

Santiago conta cunha ampla e diversa oferta gastronómica baseada nos mellores produtos galegos e na que se combinan a cociña tradicional e a nova cociña. Santiago (é) tapas, o concurso de tapas da cidade, é a oportunidade perfecta para descubrir a calidade da gastronomía da cidade, xa que permite coñecer en pequenas doses o abano de posibilidades que ofrece Compostela aos amantes do bo comer.

Organiza: Turismo de Santiago / Concello de Santiago. Co apoio de: Deputación de A Coruña.

+INFO

A Real Filharmonía de Galicia afronta a súa temporada 2025-2026, que leva por título ‘Historias’. Coincidindo coa celebración do seu 30 aniversario, a programación aposta polo talento galego, a creación contemporánea e pola proxección da orquestra cara ao futuro.

+INFO

Dar a coñecer a música de vangarda dos séculos XX e XXI, fomentar a creación de novas composicións e pór a dialogar a innovación sonora coa doutras artes son os obxectivos de Contemporáneas, un novo programa do Concello de Santiago co apoio da Deputación da Coruña. A primeira edición de Contemporáneas ofrecerá de outubro a maio oito concertos, un cada mes, que incluirán cinco estreas absolutas e tres composicións especificamente creadas para a ocasión.

+INFO

Compostela Cultura presenta a súa temporada escénica para o primeiro semestre de 2026, unha programación que combina memoria, identidade e novas creacións a través de 23 espectáculos e 33 funcións. A oferta estrutúrase en tres focos —Castelao en escena, Escenas do presente e NeoTrad— e complétase coa axenda familiar da Tropa C. As representacións desenvolveranse no Teatro Principal, o Auditorio de Galicia e a Casa das Máquinas, con entradas dispoñibles desde o 5 de decembro.

Recollemos a técnica centenaria do Kamishibai xaponés, “tarabelizámola” e temos un espectáculo de contacontos debuxado ao 100 %, onde a ilustración se pode ver, tocar, manipular, vestir…

Pero, que significa “debuler”? Cando eu debuxo o que leo, entón “debuleo”, e nesta contada debuxamos xuntos e descubrimos xuntos o valor das lendas. Lendas que ensinan o valor da nosa cultura galega; o valor para loitar pola vida; o valor da axuda dada e recibida; o valor de coñecer antes de deixarse levar polos falares!; o valor de unir forzas para vencer xuntos a dragóns invencibles; o valor e a coraxe daqueles soñadores que buscan máis alá, onde a maioría di que non hai nada. Valor que podemos ler e debuxar; valor que podemos “debuler”.

No salón de actos. Para nenas e nenos de 3 a 8 anos. A entrada é libre ata completar a capacidade da sala.

Pequefilmes cumple 10 anos e volve ao Gaiás celebrar o seu aniversario! O fin de semana do 27 e 28 de febreiro e 1 de marzo poderedes gozar do mellor cinema miúdo na Cidade da Cultura.

Con seccións oficiais a concurso pensadas para cativada de entre 0 e 12 anos e obradoiros para que os nenos e nenas poidan deixar voar a súa creatividade. Ademáis, como cada ano, será o público o encargado de escoller cos seus votos aos gañadores desta décima edición.

+INFO

O Victoria FC, dentro das actividades do X Aniversario da súa sección feminina, presenta as I Xornadas “Claves para unha boa saúde mental e física”, unha iniciativa que reforza o compromiso do club coa formación e coidado integral das persoas no ámbito deportivo.

As xornadas nacen coa vontade de crear un espazo de formación, reflexión e encontro arredor da saúde física e mental no deporte, ofrecendo ferramentas sinxelas, prácticas e aplicables ao día a día, tanto dentro como fóra da práctica deportiva.

A actividade está dirixida a xogadoras e xogadores, persoal técnico, familias e a todas as persoas interesadas en aprender como coidar e reforzar o seu benestar físico e emocional, fomentando unha práctica deportiva segura, consciente e saudable.

Pequefilmes cumple 10 anos e volve ao Gaiás celebrar o seu aniversario! O fin de semana do 27 e 28 de febreiro e 1 de marzo poderedes gozar do mellor cinema miúdo na Cidade da Cultura.

Con seccións oficiais a concurso pensadas para cativada de entre 0 e 12 anos e obradoiros para que os nenos e nenas poidan deixar voar a súa creatividade. Ademáis, como cada ano, será o público o encargado de escoller cos seus votos aos gañadores desta décima edición.

+INFO

Ás veces está ben perderse é un laboratorio de creación escénica dirixido a corporalidades disidentes, pensado como espazo de investigación, xogo e creación a partir do propio corpo e da identidade de cada participante. Desenvolverase os días 27 e 28 de febreiro en tres sesións conducidas Magda Labarga no Espazo REGA 2 da Cidade da Cultura.

Esta formación, gratuita, está dirixida a artistas con e sen discapacidade, persoas xordas, estudantes e profesionais do teatro, da danza e performers, e propón afastarse dun teatro psicolóxico tradicional para explorar novas linguaxes escénicas nas que o corpo, o espazo e a percepción se converten en materiais centrais do proceso creativo, xerando un espazo común de aprendizaxe accesible, inclusivo e colaborativo. As inscricións poden realizarse a través deste formulario en liña ata o 20 de febreiro de 2026

O laboratorio nace do desexo de traballar xunto a artistas con diversidade funcional, persoas xordas e corpos non normativos, e está directamente vinculado á creación do espectáculo Somos os monstros, coprodución de Berrobambán xunto ás compañías portuguesas Comédias do Minho e o Centro Dramático Galego, a partir do texto de Paula Carballeira.

Será impartido por Magda Labarga, narradora oral, directora e autora cunha ampla traxectoria en procesos de creación escénica inclusiva, tanto a nivel estatal como internacional. O seu traballo desenvolveuse en colaboración con institucións como o Centro Dramático Galego, o Institu del Teatre de Barcelona ou a AECID, sendo una referencia no ámbito da escena social e da diversidade funcional.

Reservade os días 27 e 28 de febreiro para o gran Entroido de Sar, con música, cores e festa no barrio. O 27, actuación de París de Noia, e o 28, desfile dos Xenerais da Ulla.

Unha viaxe a través polos 150 anos de historia do Casino de Santiago e do seu patrimonio artístico e decorativo na Rüa do Vilar: traxes antigos, documentos, fotografías e xogos de mesa.  

Prazas limitadas. Información e reservas en cafecasino.gal
Tno: 981577503
Rúa do Vilar, 35
Visita e café: 14 euros  

Esta mostra supón un percorrido expositivo polas diferentes etapas artísticas e vitais de Eugenio Granell dende a súa vinculación con Galicia como referente de moitas das súas producións ao longo de toda a súa vida, neste senso faise unha alusión especial á obra do seu irmán, Mario Granell.

Nestes 30 anos, a Fundación Granell pasou por diferentes etapas, sempre baixo unha única traxectoria: protexer, difundir e estudar o legado de Granell e do Surrealismo, dende diferentes ópticas e dando a oportunidade a moitos artistas de amosar o seu traballo ademais de  facer participe aos diferentes públicos dende o local ao internacional.

A exposición Boutique Amparo, comisariada por Eduardo Valiña forma parte das mostras conmemorativas do trinta aniversario do museo.      

O premio Auditorio de Galicia chega a súa décima cuarta edición como cita consolidada da creación contemporánea galega, como lugar de difusión dos traballos das e dos artistas e como espazo de encontro con un público amplo e diverso que abrangue tamén o ámbito profesional.

A sala Isaac Díaz Pardo recolle a selección que o xurado realiza sobre as propostas recibidas, nunha sempre dificultosa escolla pola alta calidade dos traballos presentados.

O percorrido ben de reflexar a riqueza e pluralidade de perspectivas das persoas que se presentan individualmente ou como colectivo, artistas menores de coarenta anos, nados ou residentes en Galicia. Unha riqueza que se manifesta tamén nas diversas disciplinas e soportes que utilizan, pintura, escultura e tamén instalacións, performances, vídeo creación e outros. Experimentan con materiais, a veces pouco comúns dando lugar a estilos propios e diferenciados. Desafían as convencións e tratan temas que indagan en moitas preocupacións comúns que son tamén a toda a sociedade da que son reflexo. As fronteiras entre disciplinas diluense, transcenden límites e ofrecen un achegamento a sociedade plural que somos.

ARTISTAS SELECIONADAS / OS

Pablo Agma, Alberto Ardid, Manuel Alejandro Balsas Navarro, Blanca Castro, Lara e Noa Castro Lema, Cristian Cerqueira, Fabián Cidrás Pérez, Matías Daporta, Carlos Fer, Nuria Figueiredo, Alejandro Fuertes, Lúa Gándara, Doa Oa, Alberto Ovejero, Lucía Perdiz, Manuela Pereira Enríquez, Sara Piñeiro, Nicolás Pisada, Denis Protopopov, Mar Ramón Soriano, Sara Ricoy Rajoy, Andrés Rodís, Fran Rodríguez Casal, Ariadna Silva Fernández, Cris Souto, Taro, Dennise Vaccarello, Aldara Vázquez, Verónica Vicente, Lucía Villar e Breogán Xague.

É o último gran proxecto expositivo do ano na Cidade da Cultura. Unha mostra coa que afondar, desde unha ollada contemporánea, no complexo mundo estético do artista que soubo sintetizar as novas correntes escultóricas europeas coa raíz galega.

 A exposición aborda, desde unha óptica contemporánea, o complexo mundo creativo do artista de Cambados, figura imprescindible na historia da arte galega e un dos renovadores da escultura española do século XX.

Comisariada por Miguel Fernández-Cid e coordinada por Carmen Asorey, neta do artista e figura esencial na reivindicación da súa obra e vida, a mostra reúne unha selección das obras máis importantes do escultor. Desde as pezas iniciais nas que podemos apreciar as súas primeiras eleccións estéticas, ata as esculturas en madeira nas que desenvolve unha iconografía de claras raíces populares e un tratamento singular da policromía, así como tamén a súa obra monumental, presente en toda a xeografía galega. Un conxunto formado por esculturas, escaiolas, debuxos, audiovisuais, documentos da época e ferramentas de traballo, ademais das cerámicas coas que se popularizaron algunhas das súas obras máis significativas, para contextualizar e dar a coñecer da maneira máis completa a relevancia artística e histórica de Asorey.

A mostra, comisariada polo historiador Miguel García-Fernández e con ilustracións orixinais do artista Héitor Picallo, rescata e pon en valor o papel desempeñado na Galicia baixomedieval polas mulleres da liñaxe Moscoso a través de paneis divulgativos, ampla bibliografía e reproducións de documentación medieval na que se reúnen unha gran selección de materiais conservados en diversos arquivos galegos e estatais.

O Museo do Pobo Galego acolle a exposición temporal das esculturas do Mestre Mateo —Abraham/Xeremías e Isaac/Ezequiel— recuperadas polo Concello de Santiago logo de seren espoliadas polo franquismo. A mostra, situada na Ala Sur do museo, inclúe unha liña do tempo e un audiovisual do proxecto KosmoTech_1200, centrado na reconstrución do coro do Mestre Mateo e do nártice do Pórtico da Gloria. Todo o contido é accesible grazas á colaboración coa Federación Autismo Galicia, que facilitou materiais de accesibilidade cognitiva mediante pictogramas e textos en linguaxe clara.

A galería DUPLA inaugura a exposición Absurdo, de Iván Prieto e ZËsar Bahamonte. A mostra propón un diálogo entre escultura, pintura e muralismo arredor do pensamento do absurdo, inspirándose na filosofía de Albert Camus e na procura de sentido da existencia humana. 

A Galería LUISA PITA presenta o vindeiro venres 16 de xaneiro ás 20:00 h a exposición colectiva Convivencias, unha mostra que reúne a obra de Martina Rodríguez Morán, Alejandra Atarés, Laura Nieto e Ana Margarita Ramírez. Catro artistas de recoñecida traxectoria cuxas propostas pictóricas dialogan desde linguaxes diversas para conformar unha exposición emocional, vibrante e profundamente contemporánea.

Esta primeira exposición da galería en 2026 propón un encontro entre estéticas e discursos que abordan a práctica pictórica desde procesos moi distintos, mais que comparten un notable poder de atracción visual e unha sólida construción conceptual e simbólica desenvolvida ao longo das súas respectivas carreiras.

Tal e como suxire o título, Convivencias propón compartir un mesmo espazo aceptando a diferenza como valor, entendendo a coexistencia como unha forma de enriquecemento mutuo. Un convite a convivir coa arte desde a pluralidade e o respecto pola singularidade de cada mirada.

A Fundación DIDAC presenta O Arquivo de Barro, unha exposición baseada no arquivo do deseñador galego Pepe Barro, depositado na Fundación desde 2024. A mostra permite coñecer a súa traxectoria desde os anos setenta ata hoxe, destacando proxectos de deseño editorial e identidade visual, así como a súa labor como cronista da historia de Galicia. Durante a exposición haberá relatorios e conversas, comezando o 22 de xaneiro con Suso de Toro. O proxecto conta coa colaboración do Ministerio de Cultura, a Deputación da Coruña e o Concello de Santiago.

Nesta exposición, Eduardo Gruber propón unha reflexión profunda sobre o silencio, a escoita e a imaxinación como motores do proceso creativo. A través de grafitos, carbones e acuarelas, o artista constrúe un universo no que dialogan o branco e o negro, a angustia e a serenidade, o pensamento racional e o soño. Inspirada en referencias literarias como Kafka, Keats ou Rilke, a mostra convida a abandonar o coñecido para mergullarse nun territorio de imaxes intensas e sutís, onde o silencio se converte en espazo fértil para novas ideas.

Unha exposición que convida a descubrir o valor simbólico, artístico e social da máscara a través de pezas procedentes de máis de 40 países reunidas polo coleccionista e viaxeiro Nacho Rovira, combinadas con máscaras galegas, algunhas pertencentes ao Museo do Pobo Galego.

A mostra estará aberta ata abril de 2026 e forma parte dun proxecto de investigación e divulgación da Universidade de Valladolid a través da Cátedra de Estudos sobre a Tradición, inscrita no proxecto europeo Unveiling the Arts and Works behind the Masks, promovido pola European Education and Culture Executive Agency.

'Auga, lodo e capital' sitúanos fronte á ferida aberta nas veas da terra: os seus ríos e leitos. Àlvar Calvet diseca como o sistema transmutou o elemento primixenio da vida nunha mercadoría especulativa. Esta mostra chega a Galicia nun momento crítico: o artista vencella a ameaza da planta de Altri con outras cicatrices hídricas que marcaron a súa traxectoria -desde o Ebro ao embalse de Riudecanyes, pasando polo Arga ou o Aniene italiano-, expoñendo o conflito da auga como un epicentro onde coliden a economía, a política e a ecoloxía.

Entendendo que o sedimento é a memoria física do río, Calvet traslada esta materia ante o altar deste espazo de mística compartida. As pezas tradicionais convértense en ferramentas de debate contemporáneo: as trinta moedas moldeadas con sedimentos do Ulla simbolizan a traizón e a mercantilización dos recursos naturais.

O artista desprega unha liturxia de elementos rituais -pendóns e columnas de cántaros que sosteñen o peso da especulación- onde o pan e a auga, como símbolos primixenios, dialogan coa arquitectura relixiosa que acolle a mostra. A través destes materiais humildes, Calvet suxírenos unha escoita activa da contorna. Auga, Lodo e Capital é un recordatorio de que a explotación dos recursos hídricos traizoa a nosa propia natureza e a da nosa contorna. En Galicia, esta ferida non é unha abstracción: é presente, territorio e conflito. A arte actúa aquí como un catalizador poderoso, aínda que sexa baixo a forma dunha manchea de barro ferido.

O CGAC, que é o primeiro museo proxectado por Álvaro Siza Vieira, abordou a arquitectura desde múltiples perspectivas no seu programa de actividades e exposicións, a miúdo a través da mirada dos e das artistas que colaboraron co centro desde a súa apertura en 1993.

É, polo tanto, un lugar propicio para acoller a primeira itinerancia de Internalities, a exposición comisariada e deseñada polos arquitectos galegos Manuel Bouzas e Roi Salgueiro para o Pavillón de España na 19.a Bienal de Arquitectura de Venecia, que tivo lugar do 10 de maio ao 23 de novembro de 2025. Esta itinerancia constitúe, ademais, a primeira ocasión na que unha exposición concibida para representar a España nesta exposición internacional de arquitectura se presenta nun espazo museístico fóra do certame.

Internalities foi o proxecto seleccionado mediante convocatoria aberta para representar a España na última edición da bienal, comisariada por Carlo Ratti e articulada baixo o lema Intelligens. Natural. Artificial. Collective. Coa súa proposta, este arquitecto e urbanista italiano quixo explorar como as distintas formas de intelixencia —natural, artificial e colectiva— poden adaptarse para combater a crise climática e contribuír así a construír un mundo máis sostible.

A exposición no CGAC articúlase arredor dunha sala introdutoria, Balance, que reúne dezaseis proxectos a través dos cales se evidencia a diversidade de enfoques que actualmente se están desenvolvendo en España para conciliar ecoloxía e economía. A partir de aí, despréganse cinco eixes temáticos —materiais, enerxía, oficios, residuos e emisións—, que amosan os resultados das investigacións realizadas por varios equipos de arquitectos e fotógrafos locais, cada un deles centrado nun territorio e nun recurso concreto da xeografía española, co obxectivo de analizar a descarbonización da arquitectura no país.

A montaxe emprega, como elementos construtivos, os materiais protagonistas das distintas seccións, outorgándolle un protagonismo especial á madeira procedente dos montes veciñais en man común de Galicia.

Promovida polo Goberno de España, a través da Secretaría Xeral de Axenda Urbana, Vivenda e Arquitectura do Ministerio de Vivenda e Axenda Urbana (MIVAU), e desenvolvida en colaboración con Acción Cultural Española (AC/E) e a Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento (AECID), Internalities contou, ademais, co patrocinio oficial de FINSA.

A Fundación Eugenio Granell inaugura a exposición do artista Sergio Marey, comisariada por Eduardo Valiña, que poderá visitarse ata o 5 de abril. Baixo o título Arrieire no camiño, Marey ofrece unha lectura crítica da tradición, entendida non como unha herdanza fixa senón como un espazo de conflito e transformación. A súa obra dialoga coa memoria colectiva, a cultura popular e as posicións disidentes, resignificando elementos rurais e cotiáns para cuestionar os relatos dominantes e abrir novas posibilidades para imaxinar a comunidade. A exposición propón reflexionar sobre como se constrúen e exclúen as tradicións e como se poden reinventar desde o presente.

A mostra “Virando o rosa”, da fotógrafa Diana Fajardo Rama, inaugúrase o 16 de febreiro ás 12:00 h no Claustro Alto do Colexio de Fonseca, no marco das celebracións do 8M. O proxecto reflexiona sobre a atención ás mulleres diagnosticadas de cancro desde unha perspectiva de xénero, combinando exposición fotográfica, libro gráfico e relatorios públicos. A mostra busca dar visibilidade ás experiencias reais das afectadas, superando imaxes simplificadas de recuperación e empoderamento.

Lito Sferas é unha exposición de Lito Portela que nace arredor dun libro de artista concebido como núcleo do proxecto: unha peza elaborada manualmente polo autor, co deseño de Rai Iglesias, que integra textos poéticos de Manuel Romón, reflexións críticas e obras orixinais sobre papel.

Non é un simple contedor de imaxes, senón unha obra total na que palabra, materia e xesto conflúen nun mesmo proceso creativo. O proxecto, iniciado en 2020, entende a paisaxe non como un motivo para representar, senón como unha experiencia vital que se habita: camiñar, estar, percorrer o monte forman parte da propia acción artística. Esa identificación entre corpo e territorio atravesa toda a mostra, que invita a ler devagar, a deterse e a relacionarse coa obra desde a intimidade que propón o libro e coa expansión visual das pezas que ocupan o espazo expositivo.

Pinturas sobre papel e libros intervenidos prolongan a mesma reflexión: superficies que evocan rocha, sedimento, erosión e tempo, cunha pintura contida e esencial. A exposición sitúa o foco na relación entre paisaxe e identidade, reivindicando unha mirada ética e sensible cara á natureza, fronte á homoxeneización contemporánea do territorio. Máis que mostrar imaxes, Lito Sferas propón habitar simbolicamente a paisaxe e lembrarnos que tamén formamos parte dela.

A mostra ‘Despunte 2026’ reúne os proxectos finais do alumnado das Ensinanzas Artísticas Superiores de Deseño (Grau en Deseño de Produto) e das Ensinanzas Artísticas Profesionais de Artes Plásticas e Deseño (Ciclos Formativos de Grao Superior en Fotografía, Xoiaría Artística e Técnicas Escultóricas).

Os traballos expostos optan aos premios Despunte 2026, cuxos galardóns entregaranse na gala desfile Despunte 2026 o 5 de marzo, na que tamén se presentarán as coleccións finais do Grao en Deseño de Moda.

As estacións do ano é unha exposición de arte contemporánea singular que convida a abrir os sentidos, camiñar devagar e mergullarse en cada obra. Partindo dun concepto de inmersión espacial, o Museo Centro Gaiás convértese nun lugar onde sentir a arte a través dos sons, da temperatura, das cores e das texturas, coa primavera, o verán, o outono e o inverno como os grandes escenarios das nosas vidas.

A comisaria da mostra, a artista e investigadora, Mónica Alonso, seleccionou coidadosamente cada pintura, escultura, fotografía, instalación e vídeo, deseñando un percorrido que pon o foco no valor emocional, sensorial e simbólico da experiencia artística.

Nesta viaxe percorreremos paisaxes, bodegóns, esculturas e imaxes indiscutiblemente evocadoras da memoria individual e colectiva de cada estación en Galicia. A choiva e a neve, o mar, o verde das montañas, as flores ou plantas e froitos como o millo, as verzas ou a pataca xorden non só como motivos estéticos, senón como compoñentes fundamentais da vida e da identidade galega.

Do Movemento Rexionalista de principios do século XX ata as xeracións máis novas que están a gañar recoñecemento a nivel estatal e internacional, As estacións do ano reúne máis de 80 pezas de 63 artistas, procedentes das coleccións de arte públicas e privadas máis destacadas de Galicia. Entre elas, a Colección de Arte Afundación, a Colección de Arte ABANCA, as fundacións María José Jove, Luis Seoane e Eugenio Granell, así como o Centro Galego de Arte Contemporánea, os museos de Belas Artes da Coruña, Pontevedra e Lugo, ou as galerías Nordés e Trinta.

Lluís Hortalà (Olot, Xirona, 1959) xoga co engano e a confusión da mirada, mergullándose na arte do trompe l’oeil. Centrándose coidadosamente no detalle, incide nunha pintura realista ata o extremo, que é mimética coas texturas e os brillos, capaz de reproducir visualmente o tacto e, ás veces, a temperatura fría das pedras. Nesta pintura parece que non hai nada máis ca técnica; iso si, impecable. Non obstante, por detrás da técnica afloran o sentido e os significados. En cada unha das obras hai unha narrativa, unha rede de conexións que constrúe un marco reflexivo sobre a historia; tamén, e sobre todo, a historia da pintura e da cultura.

A súa obra de principios dos 2000 caracterizouse por estudar a paisaxe que frecuentaba como alpinista e montañeiro. A paisaxe era a montaña, as formas dos pináculos, pero sobre todo a rocha, a textura da pedra, a rugosidade caprichosa, xeolóxica e mineral. Esta atención á pel das rochas, á súa textura, é un precedente de todo o que virá despois: a representación dunha ornamentación arquitectónica e de estilos que encadran ideoloxías e políticas, formas de xulgar.

Co título da exposición, Ante a Lei —que tamén lle dá nome a varias das súas obras—, Lluís Hortalà remítenos a un dos contos máis coñecidos de Kafka, quizais o máis divulgado xunto con A metamorfose (tamén chamada A transformación en traducións recentes). Con esta referencia, Hortalà convídanos a explorar a tensión entre o acceso e a barreira, entre o visible e o prohibido, temas que atravesan o universo kafkiano e resoan na súa obra plástica.

A mostra inclúe algunhas das súas series máis recentes, que desenvolven progresivamente xuízos sobre as leis cambiantes do gusto. Comeza co contraste entre chemineas rococó e neoclásicas, que precederon e anunciaron formalmente a guillotina: unha forma de xulgar a vida ou a morte desde a lei durante a Revolución Francesa. Continúa coas paredes —pintadas ou revestidas con teas— e as portas que conectan as salas de grandes museos europeos, como o Prado de Madrid ou a National Gallery de Londres. Todos eles se converteron en tribunais desde os que xulgar non só a arte, senón tamén as nacións que os crearon.

Por último, chegamos á porta e ás ventás da sala do tribunal onde tiveron lugar os xuízos de Núremberg, que sentaron as bases do mundo democrático posterior a 1945, no que vivimos ata os nosos días. Naquel proceso xulgáronse os crimes do nazismo e asinouse a necesidade de leis lexítimas, fronte a cuxa ausencia axexan os demos cos que nos tocou convivir: os mesmos que hoxe rexorden, reivindicando liderados totalitarios e enarborando a bandeira do capricho autoritario e do odio. Lembrar serve para loitar e resistir. Kafka entre nós é unha luz que advirte das tebras que nos ameazan.